ما در کشوری زندگی می‌کنیم که آب و خاک آن سرمایه‌ای بی‌بدیل است. میزان بارش‌هایی که از آسمان نصیب ما می‌شود و خاک ارزشمندی که زیر پای ما قرار دارد، نعمتی است که باید قدر آن را بدانیم. وظیفه ما این است که به گونه‌ای عمل کنیم که این آب و خاک نه تنها برای امروز بلکه برای فردای ایران نیز باقی بماند و همچنان جاری و ساری باشد. این مهم تنها با تلاش جمعی و مدیریت درست امکان‌پذیر است.

 

این شما هستید که می‌توانید مدیریت این منابع ارزشمند را به بهترین شکل انجام دهید. اگر تعادل لازم بین منابع و مصارف برقرار نشود، آینده این سرزمین در خطر است. بدون آب، زمین‌های ما از دست می‌رود و باید این خاک را ترک کنیم.

 

اقدامات خلاقانه‌ای مانند کاری که در حوزه قنات و آبیاری توسط بانوان و جوانان این سرزمین انجام شده، نشان‌دهنده این است که می‌توان با برنامه‌ریزی و تلاش، از این منابع حیاتی به درستی بهره‌برداری کرد.

 

اما این تنها شروع کار است و ما باید به طور جدی به این فکر کنیم که با این هوا، این زمین و این امکانات چگونه می‌توانیم برای همیشه این منابع را حفظ کنیم، نه اینکه تنها برای مدت کوتاهی از آن‌ها استفاده کنیم و سپس مجبور به مهاجرت شویم.

 

اینکه چگونه آب و خاک خود را مدیریت کنیم، چه محصولاتی بکاریم، با چه کیفیتی و در چه مقدار تولید کنیم، و در نهایت چگونه آن‌ها را توزیع و عرضه کنیم، از مسائل حیاتی و بنیادی است. بارها دیده‌ایم که محصولات کشاورزی تولید شده، اما به دلیل نبود تناسب میان عرضه و تقاضا، روی دست کشاورزان مانده است.

 

این وظیفه انجمن‌ها، سازمان‌ها و نهادهای مدنی است که داده‌ها و اطلاعات لازم را در اختیار داشته باشند و بر اساس آن برنامه‌ریزی کنند. تنها با چنین نگاه سیستمی و آینده‌نگرانه‌ای می‌توانیم تعادل لازم را بین منابع، مصارف و تولیدات کشاورزی ایجاد کنیم و از این سرزمین به‌خوبی محافظت کنیم.